Ons F-nestje is geboren!

Afgelopen zondag 1 november is Didi bevallen van vier kittens. Eigenlijk had ik ze pas na het weekend verwacht maar toen ze zondagochtend geen trek had was dat een teken aan de wand.
Tegen de middag ging ze de werpkist in de slaapkamer inspecteren. Verder werd er veel geknuffeld want ze lag nog steeds graag in mijn armen. Ik bleef bij haar in de slaapkamer om haar een beetje te volgen.

Inspectie


Rond half drie zat ze weer even in de werpkist en daarna ging ze naar de hal. Daar vond ik even later een plasje helder vocht. De werpkist gecheckt en daar had ze de slijmprop verloren, het plasje vocht was dus vruchtwater. Alles klaargezet voor zover nog nodig en toen was het verder afwachten. Normaal zou het nu niet zo lang meer duren.

Rond 16.00 kwamen de eerste weeën en een poosje later zagen we een staartje buiten bungelen, even later gevolgd door een pootje. Soms trok het staartje weer helemaal naar binnen. Eigenlijk vond ik het niet zo’n fijn gezicht want dit leek me zowel voor de moeder als de kitten niet zo’n prettige positie voor de bevalling. Ik hoopte dat het goed zou gaan.

Wachten op de eerste…


Rond kwart voor vijf volgde enkele stevige persweeën en een flinke schreeuw toen het kleintje er doorkwam, het had haar duidelijk pijn gedaan. Dat is bij de eerste meestal zo omdat deze het geboortekanaal oprekt, en in deze positie was het natuurlijk nog pijnlijker, arme Didi. Ik was op mijn hoede dat ze de pijn niet op de kitten afreageerde zoals haar moeder dat bij haar eerste kitten nogal heftig had gedaan. Didi likte haar kitten eerst maar toen sloeg het alsnog om en moesten we het kleintje bliksemsnel uit haar bekje bevrijden.
Ze wilde er voorlopig niets van weten dus legden we haar (het was een sorrel poesje van 85 gram) na het wegen en droogwrijven in een doosje met een warme kruik. Tegen half zeven konden we haar bij Didi aanleggen.

Ruim anderhalf uur na de geboorte lukt het om het sorreltje bij mams te leggen.


Rond 19.45 kwamen er weer weeën en werd met weinig moeite het tweede kleintje geboren, een wat apart uitziend zwartzilver poesje van amper 72 gram. Zo’n lichtgewichtje hadden we nog niet eerder gehad. Zij werd wel direct door Didi geaccepteerd gelukkig.

No 2, een poesje van 72 gram
Naarmate ze verder opdroogde bleek ze toch wel erg apart van kleur met haar enkel zwarte kopje. We besloten om haar voorlopig Lucifer te noemen 😉


Rond 21.00 volgde vrij gemakkelijk een flinke wildkleur kater (101 gram) en nog een uurtje later even makkelijk een zwartzilver katertje (79 gram). Alle vier de kittens waren in stuitligging geboren, dat vond ik wel opmerkelijk.

Geboorte van het wildkleur katertje
Deze was duidelijk de grootste van het stel
En als laatste kwam het zwart zilver katertje

Gelukkig waren ze er allemaal goed uitgekomen, altijd weer een opluchting.

Ik was ook blij dat het geen nachtwerk was geworden, maar dat bleek iets te vroeg gejuicht. Didi raakte aardig van slag en wederom wilde ze niets van het sorrel kittentje weten. Ook leek ze zich sowieso nog even geen raad te weten met de piepende kleine wezentjes die kennelijk wat van haar wilden. Dus het werd een bezig nachtje met kalmeren en helpen met aanleggen, en het sorreltje apart met een spuitje om de twee uur voeren. We hielden haar met steeds een wisselend kitten in het doosje zodat ze niet alleen was en mama Didi niet meer dan twee kittens tegelijk had.

Alle begin is moeilijk, ook kittens hebben soms even hulp nodig bij het vinden van de tepels

Pas in de loop van de volgende dag werd Didi rustiger en raakte ze aan de kleintjes gewend. Nu nog hopen dat ze ook het sorrel meisje zou accepteren. Dat bleek uiteindelijk ’s avonds te lukken, wat was ik blij! En nu kon ik ook eindelijk foto’s maken van het hele gezinnetje bij elkaar. Gelukkig heb ik toen ook een filmpje gemaakt waar ze duidelijk op staat…

Zo heerlijk vredig


Helaas was de rust niet van lange duur. Rond half 1 in de nacht kreeg Didi verhuisplannen, de kittens moesten naar de kattenbak. Dat vonden wij natuurlijk niet zo’n goed idee en we brachten ze terug naar de kist. We probeerden haar te kalmeren maar dat lukte niet, integendeel, ze werd steeds onrustiger en begon de kittens steviger te pakken. Er zat niets anders op dan het boeltje te scheiden. Alle kittens in het doosje naar mijn kamer zodat ze ze ook niet kon horen eventueel. Het betekende ook weer dat de kittens met de hand moesten worden gevoerd.


De volgende ochtend, inmiddels dinsdag, beraadden we ons wat te doen. Wat was er toch aan de hand. We besloten in elk geval te overleggen met de dierenarts en het leek ons zinvol om Didi even te laten checken op koorts, nog iets in de buik of evt een beginnende mastitis waardoor het voeden pijnlijk was. Het leek ons allemaal niet aan de orde, maar we wilden het zeker weten.

De kittens kwamen ondertussen keurig aan van de combinatie moedermelk en kittenmelk, op het sorreltje na. Ze was in de anderhalve dag dat ze er was eigenlijk geen gram aangekomen, maar met kleine beetjes afgevallen. Het begin was wel te verklaren door de valse start, maar het werd nu toch wat opvallend want het drinken ging op zich goed. Om 12.00 bij weer een voeding woog ik haar een keertje extra (normaal 2 x per dag) en was er sinds de ochtend weer een gram af. En toen bekroop mij het akelige gevoel dat er iets echt niet in orde was en dat we haar mogelijk gingen verliezen. En was dit ook de reden van Didi’s onrust? Snel heb ik de portretlens gepakt en nog een paar foto’s van haar gemaakt.


En toen ging het snel. Bij de volgende voeding nog geen twee uur later was ze behoorlijk achteruit gegaan. Ze lag ook anders en ik had er een slecht gevoel bij. Ik probeerde een halve voeding maar merkte dat het geen zin meer had. Ik heb haar nog even bij de anderen gedaan, maar haar na een half uurtje apart in het zonnetje achter glas gelegd. Ze kreunde soms zachtjes, ik hoopte maar dat het niet lang zou duren. Een poosje later zag ik een laatste zucht en toen was het lijfje stil….arm lief meisje, je was er pas net…

We hebben het nog niet eerdere meegemaakt dat we een kitten verloren in de eerste dagen na de geboorte. Het gebeurt echter niet zelden en het is erg verdrietig om mee te maken. We hebben Fara Fayenne, die naam heb ik haar gegeven, onder onze beuk in de tuin begraven. Rust zacht liefje ❤

Tijd om even te huilen was er niet echt want we moesten nog naar de dierenarts met Didi. Gelukkig ging dat vlot en werd ze lichamelijk helemaal gezond bevonden. Nu kon ik weer proberen de kittens bij haar te leggen. Dat ging gelukkig goed. Een rustige avond volgde en we konden een beetje bijkomen van alles.

Rust……

Maar ook nu begon de onrust na middernacht bij Didi weer op te spelen. Kittens naar de kattenbak etc. en we moesten de boel weer scheiden….We begonnen aardig moe te worden en het slaapgebrek liep verder op.

En zo trof ik ze dan ’s morgens aan in hun doosje 😉


Woensdag wachtte ik tot begin middag om moeder weer te herenigen met haar kroost en dat ging na wat gesputter goed. Tot, jawel, wederom een uurtje na middernacht. We beslisten ook steeds sneller om te scheiden zodat de rust voor iedereen zoveel mogelijk werd bewaard.

Het bijzondere was ook dat ze het prima vond als de kittens weggebracht werden. Ze nestelde zich daarna heerlijk relaxed in mijn armen alsof er niets aan de hand was. Ze reageerde ook niet als ze me twee uurtjes later met de met de kittens bezig hoorde die zich onder enig protest lieten voeden. Misschien was het toch nog allemaal te veel voor haar.


Donderdagmorgen liet ik haar weer en beetje begaan maar ze wilde nu rond 9.00 al weten waar de kleintjes waren. Dus alles weer herenigd…en vanaf dat moment is het gelukkig blijvend goed gegaan en konden we echt van het gezinnetje gaan genieten.

V.l.n.r. het wildkleur katertje, het zwart zilver poesje en het zwart zilver katertje
Lucifertje hier vooraan heeft ons hart al in het bijzonder gestolen. Ze ziet er vooralsnog zo anders uit omdat het een Abessijn variantje is.

Vandaag zijn de kittens precies een week oud en zijn hun gewichtjes al ruim verdubbeld. Mama Didi heeft het nodige zelfvertrouwen opgebouwd en is een lieve zorgzame moeder. En wij…wij hopen vandaag op een wat rustigere zondag 😉

Onder het kopje ‘Kittens/ Actueel, F-nestje’ vindt u meer foto’s en info over de kleintjes.

Didi wordt mama

Wat mooi is dat toch…twee jaar geleden was ze mijn kleine eigenwijze ding dat hier geboren werd als enige poesje van een vijfling. Nieuwsgierig, vindingrijk, grappig, ondeugend, en oh zo lief; Didi ❤ . En nu is het kleine meisje groot geworden (hoewel ik haar altijd nog de kleine meid noem), en hobbelt ze met een ontzettend bol buikje door het huis.

Didi met twee maanden


Precies op de verwachte datum van 26 augustus werd ze krols. Gelukkig had haar verloofde Magic Man zijn agenda vrijgehouden en brachten we haar de volgende ochtend naar zijn residentie in Limburg. Toch wel weer spannend want voor Didi was alles nieuw. Maar ze was snel op haar gemak en die knappe man zag ze ook wel zitten ;-). Twee dagen later konden we haar alweer ophalen en was het afwachten of dit avontuurtje ook echt succesvol was geweest. Na drie weken zagen we de eerste tekenen, de tepeltjes werden donker roze en de eetlust begon toe te nemen 🙂

Een overduidelijk krolse Didi ;-).

Begin tweede maand werd de zwangerschap echt zichtbaar


De zwangerschap verliep op rolletjes en voor ons gevoel gingen de weken erg snel.

Een mooi buikje


Inmiddels zijn we alweer op dag 58 en hebben we een paar dagen geleden een röntgenfoto laten maken om te zien hoe druk het wordt.

Onze dierenarts was niet helemaal zeker dit keer. Waarschijnlijk zijn er vier kittens, vier schedeltjes zijn te onderscheiden. Maar het zou kunnen dat er nog een vijfde een beetje verstopt zit. Er lijken vijf ruggengraatjes te zien?


Didi deert het allemaal niet, ze voelt zich kiplekker. Ze ligt graag in mijn armen en geniet er zichtbaar van als ik haar dikke buikje streel. Zowel binnen als buiten springt ze overal nog vlot op en af hoewel we het hier en daar wat veiliger maken met een geïmproviseerde opstapje 😉 .

Zondag 1 november (dag 65) is ze officieel uitgeteld, maar als ze de lijn van haar voorouders volgt zal het de maandag of dinsdag erna worden. Spannend!

Didi mag op huwelijksreis

De zomer zit er weer op. De lange hittegolf van afgelopen weken heeft plaatsgemaakt voor buiige regen en temperaturen onder de 20 graden…het is weer even wennen voor iedereen ;-). Maar wat hebben ze genoten:

DSC07868 (4)Zaina heerlijk genietend in de schaduw van onze dennen

DSC08305 (3)
Of samen met Noortje onder de tuintafel. In de zon was het echt te warm voor ze.

DSC08669 (2)
Noortje is drie maanden op dieet geweest want ze ging niet meer zo soepel door de kattenluikjes 😉 . Wij voeren onze dieren eigenlijk altijd op het oog maar met zo’n dikke vacht als Noor is dat wat lastiger, stiekem weg was ze gegroeid naar 5.7 kilo. Inmiddels is ze 900 gram afgevallen en past ze weer overal door 😉

DSC07941 (3)
Kallima is ook ontzettend graag buiten, en ’s avonds altijd als laatste weer binnen.

DSC07827 (2)
En was er toch een keer een bui dan had ze altijd nog haar lodge

DSC08682 (4)
En Didi….van hetzelfde laken een pak….vooral te vinden bij de vlinderstruik zodra die bloeit 😉

DSC08045 (9)
Of op een van de speeltoestellen vanwaar je een goed overzicht hebt

DSC08169 (9)Genietend van de laatste zonnestralen van de avond

De afgelopen maanden hebben we ook het testwerk voor een nestje met Didi doorlopen en gelukkig was alles goed. We verwachten haar eerstvolgende krolsheid nog deze maand en dan mag ze op huwelijksreis naar de mooie wildkleur kater Magic Man in Limburg. Spannend 🙂 !

 

Bizarre tijden

 

 

Dat het leven zo radicaal zou veranderen in de twee en een halve maand sinds mijn vorige berichtje had niemand kunnen voorspellen. Maar we maken er het beste van en proberen ons zo goed mogelijk aan te passen aan de nieuwe tijd. En eens zal deze nare periode ook weer voorbij zijn…

Zaina vierde op 12 april haar dertiende verjaardag. Het gaat erg goed met haar. Ook haar neusklachten zijn nog steeds onder controle…direct afkloppen!

 

DSC07400 (6)Zaina kan met iedereen goed overweg. Ook met onze galgo Cheetah die alweer driekwart jaar bij ons is heeft ze geen problemen.

 

DSC07431 (5)De bedbank die we een poos geleden kochten is een zeer gewaardeerd meubelstuk geworden in de huiskamer. Hij is zelden vrij 😉

 

DSC07388 (3) Maar ook buiten is het weer heerlijk toeven. De tuin bloeit volop en de viooltjes op het terras breiden zich elk jaar verder uit. Het schijnt dat mieren voor de verspreiding van de zaadjes zorgen…

 

DSC07468 (2)Het was wel tijd voor een nieuw buitenhuisje want een van de voorgangers was door alle regen afgelopen winter definitief onbewoonbaar verklaard 😉

DSC07469 (2)Kallima had meteen grote belangstelling voor de nieuwe lodge

DSC07477 (3)Inspectie…

DSC07475 (4)En goedgekeurd 🙂

 

DSC07156 (3)Met Didi gaat ook alles goed. Eerder deze maand werd ze twee jaar. Ze is uitgegroeid tot een mooi en leuk poesje waar ik elke dag weer erg van geniet. Ze is zo grappig….

DSC07462 (6)Onlangs hebben we besloten dat ze in de herfst een nestje mag krijgen. We hebben een prachtige kater voor haar gevonden en intussen zijn we met het testwerk begonnen. Wordt vervolgd….

Dag lieve Djemo

De eerste twee maanden van het nieuwe jaar zitten er alweer op. Helaas deze winter geen sneeuwfoto’s van de katjes, eigenlijk is deze winter meer een lange grijze herfst met veel wind en regen.

DSC07037 (4)

Dus we zitten vooral binnen gezellig bij elkaar

 

DSC07047 (6)

En dat is ook prima te doen 😉

Begin januari is Fealynn naar Willy in Utrecht verhuisd. Het gaat erg goed met haar, ze is er queen of the house en het klikt super met haar nieuwe personeel.

DSC06888 (4)

Een paar dagen voor haar vertrek heb ik deze foto nog kunnen maken van onze drie sorrelzilvertjes bij elkaar. Links Didi, Zaina in het midden en rechts Fealynn.

In het nieuwe huis heeft ze ook het zonnigste plekje al gevonden:

thumbnail_IMG_20200205_144618565

Hier thuis merk ik dat het voor Didi en Kallima relaxter is zonder Fealynn, en het de groep als geheel goed doet. Het is een mooi clubje zo. Zelf vind ik het nog steeds jammer en mis ik haar…het zal tijd nodig hebben.

Met Zaina gaat het redelijk goed. Ze heeft wel een tweede rhino scopie gehad nog eind december omdat de klachten toch weer terug waren helaas. Het neusslijmvlies bleek aan beide kanten enorm opgezet. De oorzaak van zoiets is niet altijd duidelijk, het kan om een allergische reactie gaan maar mogelijk speelt er in zo’n geval een tumor. Omdat ze toch weer onder zeil moest hebben we meteen bloed af laten nemen om te kijken hoe het er met oa de nieren en schildklier voorstond. Dit bleek gelukkig allemaal goed. Voor het opgezette slijmvlies heeft ze twee keer een prednisonachtige injectie gehad. Hier heeft ze goed op gereageerd maar we merken wel dat het af en toe toch weer niet helemaal lekker zit. Zal dus waarschijnlijk nog worden vervolgd…

Een heel verdrietig bericht kregen we op 7 februari van de mensen waar het broertje van Zaina woont, Djemo. Geheel onverwacht was Djemo die middag overleden. Met het eten schoot een brokje heel ongelukkig in de luchtpijp en dat is hem fataal geworden. Zijn mensen konden niets meer voor hem doen. Een meer dan vreselijke schok voor hen want zo’n bizarre plotselinge dood kun je gewoonweg niet bedenken en is afschuwelijk om mee te maken.

Djemo in het grasDit is Djemo bij ons op de leeftijd van ongeveer zeven weken. Het was zo’n heerlijk kereltje en hij had zoveel weg van Zaina qua alles eigenlijk…type, energie, karakter. Beiden waren ook vreselijk knuffelig en lekker aanwezig. Ze waren echt een stelletje als kittens.

2007-05-25, schoenendoos 2 6 wekenZe pasten bijvoorbeeld ook mooi samen in een schoenendoos 😉

Djemo was ook ons allereerste kitten dat we weg brachten naar naar het nieuwe huis, dat was geen makkelijke reis. Afscheid nemen van kittens blijft een moeilijk iets, maar als ze goed terecht komen dan maakt dat veel goed. En Djemo is zeker goed terecht gekomen. Hij heeft een heerlijk leventje gehad bij Aart en Fia, samen met Aimaye, zijn sorrelzilver vriendinnetje:

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Toen wij hem later opzochten in Barneveld werden we nog eens uitgebreid getrakteerd op zijn knuffels:

2009-11-15, 001

Qua gezondheid ging het Djemo nog zo goed met zijn bijna 13, onderstaande foto is van afgelopen december. Alleen zijn kopje getuigt van een wat gevorderde leeftijd. Zijn vacht, body en staart zien er nog zo fantastisch uit…..

thumbnail_IMG_2681 (3)

Lieve Djemo, je was voor je baasjes en hun naasten, en ook voor ons een heel bijzonder kereltje. We zijn heel blij dat we jou hebben gekend en dat er zo van je gehouden is al die jaren. Rust zacht lieverd ❤

Djemo kerstkaart 2017

 

En dan is het ineens december…

Wegens ‘van alles en nog wat’ ben ik een hele poos niet aan het bijwerken van de website toegekomen. En dan is het ineens december….

De kittens zijn half september verhuisd en ik word gelukkig goed op de hoogte gehouden van hun belevenissen en fratsen. Dat is echt een troost bij het gemis. Ze zijn nog erg herkenbaar in de berichtjes die ik krijg 😉 . Elano en Eduna wonen lekker saampjes in de buurt van Brussel en heten nu Castor en Polly:

78384114_558811051566274_1961968479884017664_nElano/ Castor is precies een kilo zwaarder dan zijn zusje….

78472243_2492287947652030_31675632916103168_n (2)Eduna/ Polly

78525967_2466886690089530_2821010867351453696_n (3)

Egilias heeft zijn naam behouden en woont heerlijk relaxed samen met een mooie wildkleur Somali dame. Hij heeft het zo geregeld dat ze hem elke dag een fijne wasbeurt geeft:

71035333_2305781609519577_6461089633185824768_n (2)

 

70625008_426174494734037_910902786126774272_n (3)

 

In de laatste weken dat de kittens bij ons waren kwam er een nieuwe hond op ons pad, een Galgo Espagnol, oftewel Spaanse windhond. Ik was al een hele tijd aan het denken aan een maatje voor mijn whippet Donna. Ze heeft aan onze kooiker Epke op zich wel een soortgenoot, maar windhonden en kooikers spreken toch een beetje een verschillende taal.
Nu trek ik me het lot dat veel galgo’s in Spanje treft nogal aan. Hoe mooi zou het zijn om een van hen een nieuw leven te kunnen geven. Na het nodige speurwerk naar een galgo die bij ons zou passen kwamen we uit bij Cheetah, een prachtig gestroomd teefje van ongeveer twee jaar. Ze was niet getraumatiseerd, kon met katten, en was al aan het huiselijk leven gewend. Na een kennismakingsbezoek waarbij bleek dat het ook met Epke en Donna klikte hebben we haar opgehaald en ging het eigenlijk meteen goed mogen we zeggen. Het is een erg leuke hond en we zijn erg blij met haar.

DSC06351 (3)

En dan het medisch bulletin….Zaina’s snotterklachten kwamen na de antibiotica kuur helaas terug zodat ze toch voor een rhino-scopie moest. Het vermoeden van onze dierenarts dat er een poliepje in haar neusje zat klopte idd.

DSC06714 (3)

Na de ingreep moest ze eigenlijk weer een kuurtje antibiotica maar omdat het geven hiervan zo moeizaam gaat bij haar werd eerst gekeken of het ook zonder goed kwam. De bacteriën hadden het echter goed naar hun zin in het wondje en dus volgde er alsnog een kuur. Geen tabletjes deze keer, maar injecties. Die hoefden slechts om de dag en waren misschien makkelijker toe te dienen door ons. Maar nee, ook hier bleek Zaina pertinent niet van gediend. Gelukkig kregen we hulp van een dierenartsassistente die bij ons in het dorp woont zodat we niet weer steeds op en neer naar de kliniek hoefde. De kuur sloeg aan en we hopen dat Zaina nu echt van het probleem verlost is.

Fealynn is intussen gesteriliseerd. Het moest even uitgesteld worden omdat ze een lichte blaasontsteking had opgelopen. Ze zat soms nogal lang in de plashouding op het gras dus dat vond ik verdacht. Een urinetest wees een blaasontsteking uit waar ze een kuurtje metacam voor heeft gekregen.

DSC06759 (3)Het medical petshirtje stond Fealynn eigenlijk perfect

DSC00158 (4)

Er is ook bezoek voor haar geweest en het klikte. Het is even slikken voor ons maar na oud en nieuw gaat ze verhuizen naar een rustig plekje waar alle aandacht alleen voor haar is.

Didi is de anderhalf alweer gepasseerd, wat gaat het toch snel… Een poosje geleden hebben we haar knietjes laten testen en die zijn in orde bevonden, dus dat was mooi nieuws 🙂 . Voorlopig zijn er nog geen plannen voor een nestje, misschien eind 2020…we zullen zien….

Rest mij nog iedereen prettige feestdagen toe te wensen en fijne jaarwisseling!

0-ab976a8dac883d2ef673f279ed9db489

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Egilias is nog beschikbaar…

 

 

Update: Ook Egilias heeft zijn huisje gevonden.

Voor ons kitten Egilias zoeken we nog een gouden mandje. Er zijn verschillende leuke aanvragen voor hem geweest maar uiteindelijk bleek er dan toch iets niet te passen, kan gebeuren…

DSC04713 (4)

Egilias is een heel open, vriendelijk en nieuwsgierig kereltje, hij stapt overal op af. Hij houdt erg van mensen en komt graag bij je met zijn knuffelmotortje alvast aan 😉

DSC05453 (3)

Egilias zou ook best in een wat drukker gezin passen, mits de kinderen niet al te klein zijn. Een hond is ook geen probleem voor hem, als deze zich tenminste een beetje weet te gedragen ;-). Een soortgenootje dat lekker met hem wil spelen is eigenlijk wel een vereiste.

DSC05173 (4)

Egilias zou vanaf eind augustus mogen verhuizen.

 

 

 

En hoe is het met de rest…

In de laatste berichtjes gaat de meeste aandacht naar de kittens uit. Daar kan je natuurlijk niet omheen en de meeste lezers vinden dat ook leuke kost. Maar dat betekent niet dat we minder aandacht hebben voor de rest van onze kudde. Dus bij deze een update van de overige katten 🙂

Fealynn doet het supergoed als moeder. En, sinds de bevalling is ze ook weer erg lief naar haar oudere dochter Didi, dat was een poosje heel anders. De moederhormonen zorgen nu gelukkig voor een betere verstandhouding. Het is wel afwachten hoe zich dat ontwikkelt als die weer minder worden…

DSC03879
Zo lief, moeder en dochter die samen voor het grut zorgen

 

Didi is intussen 15 maanden en heeft zich ontwikkeld tot een prachtig, grappig en elegant poesje. Ik vind haar echt mooi geworden :-). Ze vindt de kittens geweldig dus we gaan ervan uit dat ze het ook leuk zal vinden om volgend jaar zelf moeder te worden. In het najaar gaan we de gebruikelijke testen doen om te kijken of dit een optie is.

DSC04652 (6)
Didi ❤

 

DSC03071 (6)
Niet weg te slaan bij haar jongere broertjes en zusje

 

Kallima vindt de kleintjes maar lastig 😉 . Ze zoekt ze niet echt op en heeft het liefst dat ze haar ook met rust laten. Gelukkig hebben we plaats genoeg en slapen de kleintjes ook de nodige tijd.

DSC05501 (2)Als het volgens haar echt Kallima-tijd is gooit ze zich voor mijn voeten als ik de was aan het ophangen ben bijvoorbeeld 😉 . Succes verzekerd…

DSC02700 (8)Over een paar maandjes wordt ze tien…nog altijd even mooi ❤

En dan hadden we wat zorgen om Zaina. Een poliepje zorgde voor wat opstopping in de neus of keel, met enig geproest tot gevolg vooral tijdens het eten of snorren bij mij. Tijdens het eten zelf was het ook goed hoorbaar dat er wat in de weg zat. Gelukkig zijn het normale bacteriën die zich dan ophopen volgens de dierenarts, geen gevaar dus voor de kittens, daar was ik wel even bezorgd over.

We kregen AB neusdruppeltjes mee….5 x daags… Ik had meteen beter moeten weten…de druppels eindigden overal, maar niet in die speldeknop gaatjes…. Dus werd het een tablettenkuur voor 10 dagen. Nu is Zaina met L-lysine of ontwormingstabletjes niet moeilijk, maar de geur van antibiotica….drama! Met enige voorzorgmaatregelen van mijn kant ging het de eerste dagen nog wel maar daarna liep de stress van beide kanten zo op dat ik haar dit niet meer wilde aandoen. De klachten waren al verdwenen maar halverwege een antibiotica kuur stoppen is niet verstandig. Dus werd besloten om de rest van de kuur door de dierenarts te laten geven. Vreemde ogen dwingen… en inderdaad, aangekomen in de praktijk bleek het daar gelukkig een fluitje van een cent. Vervolgens zijn we nog drie keer op en neer geweest voor zo’n ‘fluitje’ , 34 km retour per keer….Nu maar hopen dat het niet snel terug komt want dan moeten we naar andere opties kijken vrees ik.

DSC00679 (2)
Hopelijk geen operatie voor onze grande dame….

 

En als laatste, onze net-niet Somali, Noortje 😉 . Noortje vindt de kittens net als vorig jaar weer leuk. Ik heb wel het idee dat ze er iets minder mee bezig is maar zo soms gaat ze gezellig in de speelmodus met ze. En als er wat te eten is, jááá, dan is ze er natuurlijk ook bij.

DSC05403 (3)
Even gek doen met Egilias 😉

DSC09641 (3)
Maar je vooral niet te moe maken deze zomer…

 

 

It’s a girl!!

Afgelopen vrijdag gingen de kittens mee naar de dierenarts voor hun eerste prik en medische check. In de auto deden ze het prima, ze zaten eerst heel geïnteresseerd om zich heen te kijken en wat later lagen ze lekker te dutten. Het was een absurd warme week met temperaturen tussen de 35 en 40 graden, dus we hadden de afspraak vroeg in de ochtend gepland.

Na Egilias die graag als eerste wilde 😉 was Ennio aan de beurt. Die werd wel erg grondig geïnspecteerd… Ik vroeg al bezorgd of er wat mis was, maar toen kwam de  zeer  aparte mededeling dat Ennió toch echt een Ennià was, een meisje dus!! Ik was helemaal perplex. Het was wel degene waarbij ik na enkele dagen nog twijfelde maar een foto die ik toen maakte leek zo duidelijk…..niet dus, haha. Maar zeker niet getreurd, dit was heel mooi nieuws, maar ik moest het wel even laten bezinken. Dit hadden we niet verwacht, en ook niet eerder meegemaakt.

De bewuste foto…ik zie nog steeds balletjes…. toch?

Een klein schoonheidsfoutje wat we bij Elano hadden opgemerkt was gelukkig zonder erg volgens de dierenarts. Ze hielden zich alle drie heel stoer bij het prikken en daarna mochten ze weer gezellig samen in de reismand naar huis ;-).

Tja, en nu moest er natuurlijk een andere naam voor het kersverse meisje worden bedacht. Ennia vond ik wat minder leuk. In mijn namenbestandje had ik gelukkig nog wat E-namen en ongeveer de combinatie staan die het nu is geworden. Ennio Emiko is vanaf nu Eduna Esperanza :-).

DSC05239 (2)Eduna

 

DSC05230 (4)Welkom mooi meisje 🙂

En nu nog even de rest van de site aanpassen 😉

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Naar buiten :-)

Een paar weken geleden mochten de kleintjes voor het eerst naar buiten. Om ze niet meteen verloren te laten lopen in de grote afgezette tuin had ik eerst een hoekje op het terras voor ze afgezet. Daar werd meteen dankbaar gebruik van gemaakt:

DSC03681 (3)

De echte stap naar de tuin liet vanwege relatieve kou vervolgens nog even op zich wachten, lieve smekende gezichtjes ten spijt ;-))

DSC04072 (4)

Maar afgelopen woensdag was het dan eindelijk zover, voor het eerst gras onder de voetjes 🙂

DSC04114 (2)Ik kan ze nog tegelijk met twee handen oppakken en had ze zo neergezet. Onder de indruk als ze waren van deze big move bleven ze aanvankelijk precies zo zitten 😉

DSC04138 (3)Na een paar minuutjes werden ze toch wel nieuwsgierig en gingen ze op avontuur…

 

DSC04167 (3)Ennio was het dapperst en verbaasde zich over het hoogpolig tapijtje onder zijn teentjes

DSC04205 2
Egilias en Elano hadden nog even overleg…

DSC04210 3
Ook Egilias ging vervolgens op verkenning.

DSC04189 (3)
Elano begon het buiten zijn ook te waarderen. Moeder Fealynn is natuurlijk in de buurt om een oogje in het zeil te houden

DSC04267 3
Ennio had intussen al de trap van een van de speeltoestellen ontdekt.

DSC04271 (5)
Bovenop heb je een prachtig uitzicht. Nu vinden wij dat voorlopig nog te hoog voor ze en dus hebben we dit toestel net als vorig jaar weer tijdelijk op zijn kant gelegd.

En na al die nieuwe indrukken is het natuurlijk heel goed slapen:

DSC04749 (3)Hun favoriete chill plekje in mijn kamer. Ik heb mijn bureaustoel op wieltjes (en die zijn erg gevaarlijk voor kittens) tijdelijk verruild voor een gewone stoel, maar nu ze groter zijn kunnen ze via stoel/ bureau naar de hoger gelegen wandmandjes…geen goed plan. Ik leg hem dus neer en met een fleecekleedje over de rugleuning vinden ze het een heerlijk slaapplekje.

Komende donderdag staat hun eerste prik bij de dierenarts op het programma, wat gaat het toch snel….